Als iedereen één iemand heeft om naar om te kijken, wordt de wereld toch een stuk mooier.

Maria (42) kreeg meer contact met haar achterbuurvrouw Truus (73) nadat Truus der man is overleden.

Mijn kinderen speelden met een bal tegen de schutting en Truus gaf aan dat ze dat nu even niet kon hebben. Ze ging door een moeilijke tijd, daardoor gingen we wat meer naar haar omkijken en zo nu en dan vragen hoe het met haar ging.

Vanuit die moeilijke periode groeide waardevol contact tussen de buurvrouwen.

Een half jaar later werd Truus zelf ziek.

Tijdens het wandelen zag ik mijn haar in plukken wegwaaien. Ik appte Maria of ze een tondeuse had.

Maria, die kapper is, kwam langs om haar te helpen. Bij het afscheren van haar haar hebben ze toch ook enorm moeten lachen, het maakte hun contact onbedoeld sterker. In die tijd mocht Maria Truus’ auto gebruiken, Truus mocht tenslotte zelf niet rijden. Inmiddels gaat het beter. Truus zit vol energie, lachend vertellen ze samen:

Als ik mijn interieur wil veranderen, ga ik aan de slag en voor het sjouwen weet ik Maria’s man te vinden. Maar andersom staat Truus weer met een stapel pannenkoeken voor deur. En wat ik zo mooi vindt is dat Truus altijd positief is.

Hun verhaal laat zien dat burenhulp niet ingewikkeld hoeft te zijn. Het draait om omzien naar elkaar en er zijn wanneer het nodig is.

We hebben niet altijd contact, maar we weten elkaar te vinden. Dat maakt het prettig en in balans. Als iedereen één iemand heeft om naar om te kijken, wordt de wereld toch een stuk mooier.